اتصال سری و موازی چطور قابلیت اطمینان رو عوض می‌کنه؟

در سری همه باید کار کنن، در موازی یکی کافی است

R_series = R^n; R_parallel = 1-(1-R)^n

اگر احتمال کارکرد هر قطعه R باشه و خرابی‌ها مستقل فرض بشن، سیستم سری فقط وقتی کار می‌کنه که همهٔ قطعه‌ها سالم باشن. سیستم موازی وقتی کار می‌کنه که دست‌کم یکی سالم بمونه.

مدل، حالت مستقل و خرابی مشترک رو ترکیب می‌کنه

R_sys = (1-c)*R_ind + c*R_shared; R_shared(series)=0; R_shared(parallel)=R

در این شبیه‌ساز، مقدار خرابی مشترک سهمی از محاسبه رو به یک حالت مشترک می‌بره. در حالت سری، آن شاخه امتیاز صفر داره؛ در موازی، احتمال کارکرد یک قطعه رو دارد. این یک فرض ساده برای مقایسه است، نه شرح کاملِ خرابی یک سامانهٔ واقعی.

سود افزونگی با یک قطعهٔ تنها مقایسه می‌شه

benefit=max(0,R_sys-R); gain=max(0,(R_sys-R)/(1-R))

کارت سود، اختلاف قابلیت اطمینان سیستم و یک قطعه رو می‌سنجه. کارت افزایش، این اختلاف رو نسبت به احتمال خرابی یک قطعه می‌سنجه. در حالت سری، چون سیستم از یک قطعه کم‌اطمینان‌تر می‌شه، هر دو کارت سود به‌جای عدد منفی صفر نشان می‌دن.

همهٔ قطعه‌ها در مدل یکسان‌اند

هر قطعه یک احتمال کارکرد برابر داره و شبیه‌ساز زمان کار، تعمیر، کیفیت‌های متفاوت یا جزئیات خرابی واقعی رو مدل نمی‌کنه. پس نتیجه برای فهم اثر اتصال سری و موازی است، نه طراحی یک سامانهٔ ایمنی.