عنصرها در ستاره‌ها چطور ساخته می‌شن؟

در ستارهٔ واقعی، واکنش‌ها مرحله‌به‌مرحله‌اند

ستاره در بیشتر عمرش هیدروژن رو به هلیوم همجوشی می‌کنه. بعضی ستاره‌ها بعدتر می‌تونن هلیوم رو به کربن و اکسیژن تبدیل کنن؛ ستاره‌های پرجرم‌تر هم به مرحله‌های پیشرفته‌تری می‌رسن و همجوشی در آن‌ها تا آهن ادامه پیدا می‌کنه. این مسیر به جرم و مرحلهٔ زندگی ستاره وابسته است، نه فقط عبور از یک دمای ثابت.

ویجت فقط دما رو با آستانه‌ها می‌سنجه

T=(6+1.2*M)*f; e_i=1[T>=theta_i]

در این قاعده، جرم خورشیدی با ۱٫۲ ضرب و به ۶ اضافه می‌شه؛ بعد ضریب دنبالهٔ اصلی ۱، غول ۱٫۵ یا ابرغول ۲٫۵ روی آن می‌آد. آستانه‌های مدل برای H، He، C، O، Ne، Mg، Si و Fe به‌ترتیب ۱، ۳، ۶، ۸، ۱۲، ۱۵، ۲۰ و ۲۷ میلیون کلوین‌اند. هر نمادی که دمای مدل از آستانه‌اش بگذره روشن می‌شه.

عددهای این ابزار دمای واقعی هسته نیستن

مثلاً ابزار آهن رو از آستانهٔ ۲۷ میلیون کلوین به بعد روشن می‌کنه. ناسا دمای مرحلهٔ سوزاندن سیلیسیم و تولید آهن در ستاره‌های بزرگ رو حدود ۳٫۳ میلیارد کلوین گزارش می‌کنه؛ پس آستانهٔ این ویجت رو نباید مقدار واقعی بگیری. خود مدل هم زمان واکنش‌ها، فشار، ترکیب ستاره یا عمر هر مرحله رو حساب نمی‌کنه.

تصویر دما رو به عدد کامل گرد می‌کنه

محاسبه می‌تونه دمای اعشاری بده، اما عدد کنار تصویر به نزدیک‌ترین میلیون کلوین گرد می‌شه. تعداد نمادهای روشن هم فقط تعداد آستانه‌هایی است که در این فهرست هشت‌تایی رد شده‌اند؛ این عدد مقدار عنصرهای ساخته‌شده یا جرم آن‌ها نیست.